Opeens ben ik snotverkouden, mijn hoofd voelt zwaar en werkt op half vermogen…

In de aanloop naar een volgende niesbui schieten mijn ogen over het bureau op zoek naar zakdoekjes, en vinden uiteindelijk het blauwe vertrouwde zakje met de witte opdruk:

Tempo

temxb7po (het) 
  1  de relatieve snelheid waarmee bewegingen, bewerkingen en gebeurtenissen, of onderdelen ervan, elkaar opvolgen 
Relatief inderdaad; bewegingen gaan stram, en de tijd lijkt zich voort te slepen!
  2  (muziek) de relatieve snelheid waarmee een muziekstuk wordt of moet worden uitgevoerd 
Muziek? Ik hoor alleen het gedreun in m’n hoofd en de schelle trompetten van het snuiten!
  3  (tempi, tempox92s; tempootje) relatieve vordering per zet bij schaken of dammen
Vordering? ehm… laat ik maar weer eens aan het werk gaan…

Er heerst hier al een tijdje radiostilte… Het was druk, heerlijk druk!

Ik zag, kort samengevat, Pablo Francisco in Toomler’s, the Sheakespeare Company in de Kleine Komedie, the Kite Runner in ‘t Saentje,  Claudia de Breij in de Purmaryn, No Country for Old Men in Pathxe9 Arena en Room Eleven  in een wederom uitverkocht Paradiso…
Ik dronk, kort samengevat, Mojito’s, DiTemp’s, Tequilla Sunrises, Jelly Fishes, warme chocolade melk en soms koude, water en heel veel, erg veel koffie…
Ik at, kort samengevat, Thais, Japans, Tapas, Italiaans en Hollandse pot. Thuis, in restaurantjes, bij vrienden en familie…
Ik sliep, reed auto, werkte, slipte zonder blik- en lichamelijke schade door de sneeuw, haalde deadlines vrijwel moeiteloos, vulde de belastingpapieren in, tuinierde dat het een lieve lust was en keek Fitna. Welke, kort samengevat,  geen enkele indruk achter liet… 

De telefoon gaat
"Hey met H. Is er eigenlijk nog iets dat je voor je verjaardag wilt?"

Mijn standaard antwoord is eigenlijk altijd ‘een boek’, niet om me er makkelijk vanaf te maken, maar gewoon omdat ik nooit genoeg boeken lijk te kunnen lezen. Ik vind het heerlijk om in een andere wereld te stappen, me in te leven in de personagesen dan zxf3 nieuwsgierig te worden naar de afloop dat ik de pagina’s niet snel genoeg om kan slaan…

Maar op dat antwoord volgt vrijwel altijd een volgende vraag ‘welk boek dan?’

En daar begint het dilemma…
Gelukkig herinnerde ik me precies op tijd een blog dat Merel had geschreven over een boek waarvan je geen reviews moet lezen, geen achterflappen, gewoon alleen het boek…

Ik kreeg het boek van vriend H. en begon te lezen, te lezen, te lezen…
Met natte wangen…

The boy in the striped Pyjamas – John Boyne

Zo vlak voor ‘s werelds meest commerciele en verfoeide feestje stel ik vandaag toch de liefde centraal. Een ander soort liefde dan van het hartje, de roos en de eeuwige trouw. Een ander soort liefde dan "Jahaa, ik ook van jouw…"
Deze liefde gaat, zo ondervond ik gister, zowel bij mannen als bij vrouwen door de maag!
Een knapperige korts van goudbruik bladerdeeg met daarbinnen een stevig, smeuig mengsel van spinazie, kip, rode peper, knoflook en het geheim van de kok…
Daarbij heerlijke rode wijn en een gezicht dat veel te lang niet gezien was: Chef R.!

Ik zou hier dolgraag het recept willen zetten, maar ja… dat zal, net als de afzenders van de kaarten die morgen op menig mat gevonden zullen worden, wel altijd een geheim blijven…

Vrijdag had ik bijna 2 meter aan kaartjes in mijn zak zitten… Met 9 man gingen we uit eten, een 10e schoof aan, en na het niet drinken van koffie, want daar hadden we geen tijd meer voor, was het wachten op de overige 4 koppen die ik nodig had om te tellen. Schoolreisje-achtige taferelen passeerden de revue.

"Is iedereen er nou?"
"xc9xe9n, twee, drie, …, …, ehm, ja volgens mij wel."
"OK, we kunnen naar binnen!"
"Vier, vijf, zes, …, …."
"Waar moeten we heen?"
"Tweede balkon, in het midden, zeven, acht, negen, …, …."
"Horen jullie allemaal bij elkaar?"
"Ja, 14 stuks! Tien, elf, twaalf, …, …."
"Welke rij hebben we nou?"
"De eerste! Dertien, veertien, compleet!"

Vrijwel de volledige eerste rij van het tweede balkon namen we in beslag om ons eens goed te laten vermaken door de drie mannen van The Reduced Shakespeare Company, and they did! 175 filmquotes en -scenes raasden in een nood-tempo voorbij (Nee, ik heb ze nxedet geteld!). Hilarische taferelen flitsten voorbij in een verhaal dat veel samenhangender was dan ik had durven hopen.
De voorstellingen die zij in de Kleine Komedie speelden zijn nog maar het begin, het begin van een tour door vrijwel heel Nederland; als je van films houdt zijn ze zeker het bezoeken waard; kijk even op de site wanneer ze bij jou in de buurt komen!

Waarom moeilijk doen, als het makkelijk kan?

Dankzij mijn grote vriend Appie werd mij afgelopen dinsdag een hel bespaard. Na een lange dag op het werk moest ik nog ‘even’ voor 6 man koken… Even stressen, maar mxe9t resultaat!

Hieronder het recept, qua hoeveelheden neem je wat je goed lijkt. Voor de Philadelphia zou ik 1 bakje voor 2 xe1 3 personen gebruiken.

Snijd de kip in blokjes en bak ze bruin, bak even later de in plakjes gesneden champignons mee. Roer hier een bakje Philadelphia doorheen en blijf roeren tot het een glad mengsel wordt.
Kook intussen de pasta (penne, fusilli, maakt niet uit) gaar.
Snijd lekkere tomaatjes in stukjes en roer ze door het kip-mengsel. Meng de pasta er ook door.
Snijd tot slot wat basilicum fijn en schep dit vlak voor het opdienen door de pasta.

Eet smakelijk!

2 dozijn visite-mensen, 6 telefoontjes, 2 vlaaien, 1 appeltaart, 6 kaarten, 9 sms-jes, 3 e-cards, 19 krabbels en ik-weet-niet-hoeveel zoenen later verklaar ik mijn verjaardag nu, een halve dag te laat, voor gesloten!

Ik heb genoten en kan er het komende jaar weer vol tegen aan met ruim een halve meter leesvoer, lieve kaarten, rockende herrie, lekkere geurtjes en last but not least mijn scuba-gear!

Dit jaar gaat het er dan xe9cht van komen; het halen van mijn duikbrevet! Ik weet het, het was de afgelopen maanden al vechten om mijn hoofd boven water te houden, agenda-wise speaking. Met deze verplichting erbij is daar helemaal geen redden meer aan en zal ik toch echt koppie-onder gaan. Maar dat is juist de bedoeling, toch?

Vorige week bleek dat ik me precxedes optijd had geabonneerd op de RSS van Zwarte Kat; Enkele dagen later stond daar namelijk in dikke zwarte letters dat Pablo Francisco Toomler zou aandoen! Pablo Francisco? Ja, Pablo Francisco!

Dankzij zwager en zijn gezwinde bolide waren we ruim voor aanvang in Toomler, waar we heerlijk gegeten hebben van de Tapasschaal DeLuxe; breekbrood, olijven, zalmrolletjes, chorizo, kippetjes, etc… Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?

Pablo is een cabaretier uit Amerika die zijn grappen voornamelijk invult met typetjes en imitaties. In razend tempo volgden zijn grappen elkaar op, nauwelijks tijd de tranen uit m’n ogen te vegen. Arnold Schwarzenegger, Chris Rock, Luke Perry, een band bestaande uit enkel Star Wars personages, ultime mood-killers als System of a Down en het Benny Hill-melodietje… Nee, ik ga zijn grappen niet navertellen, dat zou bij lange na geen eer doen aan de lol die we gister hebben gehad! See for yourself!

Geweldige grappen kwamen ook uit de mond van Micha Wertheim… Een Nederlandse cabaretier wiens naam ik wel eens heb horen vallen, maar eigenlijk nog nooit had gehoord. Zijn visie op het hebben van een kinderwens en op wenselijkheid van een democratisch stelsel hebben er voor gezorgd dat er van de week weer een stel theaterkaartjes op onze deurmat zullen vallen; hij klinkt naar meer!

Na het spelen van een spel (Gewonnen!),
het eten van een appelflap (Lekker!),
het zoenen van mijn vriendje (Ik mag dit jaar weer blijven!)
en het drinken van champagne (Met een scheutje 43!).

Loop ik naar buiten, de kou in (Viel wel mee!),
bewonder ik het vuurwerk (Wauw!),
en kijk ik bij vreemde buren naar binnen.

Daar staan ze, alle vier een mobieltje in de hand, druk aan het sms-en, bellen; dat 2008 een gezellig jaar mag worden, met mooie contacten, onverwachtte belletjes en lieve sms-jes!
(en een goede gezondheid uiteraard!)

Wat hebben we een tijd op je moeten wachten!

In al die maanden hebben we al zo vaak beelden gevormd over hoe je eruit zou zien, je een plek gegeven in ons leven, en bedacht hoe goed je daarin zou passen. We beseften steeds vaker hoe hard we je nodig hadden, dat de structuur die je met je mee zou brengen iets was waar het ons al die tijd aan ontbrak.

Zou je krullen hebben, en hoeveel dan?
Zou je de muur mooi vinden die we voor je hebben geverft?
Zou je de last kunnen dragen die we je zouden geven?

Hoe dichterbij de dag kwam dat we je op mochten halen, hoe groter ons besef werd dat je zxf3 ontzettend in ons leven ontbrak!

Eindelijk was de dag daar, en konden we aan de slag met de pluggen, de scroeven en de boor. En nu hang je dan, eindelijk!
Onze eigen kapstok…